Relationship between the supplementation with minerals and vitamins and mastitis and the quality of milk

Kilka minerałów śladowych i witamin wykazuje bezpośredni wpływ na funkcjonowanie układu odpornościowego, dlatego powinny bezpośrednio wpływać  na  możliwość  zwalczania  mastitis u krów. Smith i wsp. (1984) pierwszy wykazał bezpośredni związek pomiędzy minerałami i witaminami (selen i witamina E) a mastitis. Od czasu publikacji tego artykułu, inne badania wykazywały związek pomiędzy witaminą A i B-karotenem a mastitis. Dostępnych jest niewiele publikowanych danych dotyczących wpływu miedzi i cynku na mastitis. Celem tego artykułu był krótki przegląd danych klinicznych dotyczących wpływu minerałów i witamin na mastitis, omówienie w jaki sposób ostatnio opublikowane wskazówki żywieniowe (NRC, 2001) wpływają na mastitis oraz przedstawienie wskazówek żywieniowych odnośnie poprawy zdrowotności gruczołu mlekowego.

Pierwiastki śladowe i witaminy wpływające na układ odpornościowy
Każdy niezbędny dla krowy składnik pokarmowy prawdopodobnie jest związany z funkcją układu odpornościowego. Jednak artykuł ten omawia jedynie te pierwiastki śladowe i witaminy, które wpływają na funkcje układu odpornościowego i są częścią układu komórkowego przeciwutleniającego (Tabela 1). Znane szlaki przeciwutleniaczy sugerują, że zapotrzebowanie na składniki przeciwutleniające jest współzależne. Niedobór jednego ze składników przeciwutleniających może zwiększać zapotrzebowanie na  inny  składnik.  Witamina  A  nie  jest  silnym  antyoksydantem, ale jest bardzo zaangażowana w wiele aspektów działania odporności. Inne składniki żywieniowe przeciwutleniające mogą wpływać na odporność niezależnie od ich roli antyoksydacyjnej.
To, że składnik jest bezpośrednio zaangażowany w funkcje immunologiczne, nie   oznacza,   że   jego   suplementacja w diecie poprawi odporność i zredukuje mastitis. Krowy muszą spożywać pewne ilości biologicznie dostępnych minerałów i witamin w celu zachowania optymalnego statusu. Krowa jest w optymalnej kondycji kiedy otrzymuje właściwe ilości pierwiastków śladowych i witamin  dla  maksymalnej  wydajności  oraz zachowania   dobrego   zdrowia.   Kiedy krowy znajdują się poniżej optymalnego statusu, suplementacja biologicznie dostępnych  postaci  składników  żywieniowych powinna wywołać pozytywną reakcję, ale po uzyskaniu optymalnego statusu  nie  oczekuje  się  dodatkowych dodatnich reakcji podczas suplementacji składnika żywieniowego. Nadmierna suplementacja może zmniejszać funkcje układu  odpornościowego  i  zwiększać problemy zdrowotne. Prawdopodobieństwo,   że   krowa   zareaguje na  suplementacje  minerałów i  witamin  jest  funkcją  ilości  składnika pokarmowego,  który  krowa  spożyłaby z niesuplementowaną dietą. Zawartość selenu  w  glebie  (oraz  zbiorach  z  niej) jest  niska  w  większości  obszarów  hodowli krów mlecznych w Stanach Zjednoczonych, co oznacza, że suplementacja selenu często powoduje pozytywną odpowiedź. Jednak wiele pasz zawiera znaczne stężenia manganu, dlatego reakcja  na  suplementację  manganu  jest mniej prawdopodobna.

Tabela 1. Układy przeciwutleniaczy w komórkach ssaków.

 

Składnik (lokalizacja w komórce)

 

Składnik żywieniowy

 

Funkcja

 

Dysmutaza nadtlenkowa
(cytozol)

 

Miedź i cynk

 

Enzym, który konwertuje ponadtlenek do nadtlenku wodoru

Dysmutaza nadtlenkowa
(mitochondria)

Mangan i cynk Enzym, który konwertuje ponadtlenek do nadtlenku wodoru
Ceruloplazmina

Miedź

Białko przeciwutleniające, może zapobiegać udziałowi miedzi w reakcjach oksydacji

Peroksydaza glutationowa
(cytozol)

Selen

Enzym, który konwertuje nadtlenek wodoru do wody

Katalaza
(cytozol)

Żelazo

Enzym (głównie w wątrobie), który konwertuje nadtlenek wodoru do wody

α-tokoferol
(błony)

Witamina E Przerywa reakcje łańcuchowe peroksydacji kwasów tłuszczowych

β-karoten
(błony)

β-karoten

Zapobiega inicjacji reakcji łańcuchowych peroksydacji kwasów tłuszczowych

Liczne doświadczenia przeprowadzono w celu zbadania wpływu składników żywieniowych na funkcje układu odpornościowego in vitro i in vivo; kilka z nich dotyczyło bydła. Dane z tych doświadczeń są pomocne w zrozumieniu mechanizmów i sugerują możliwe związki z zaburzeniami zdrowia; jednak zmieniony status immunologiczny niekoniecznie oznacza zaburzenia zdrowotne u krowy. Badania epidemiologiczne mogą także sugerować związek pomiędzy statusem składników pokarmowych a zdrowiem gruczołu   mlekowego,   chociaż   wyniki są  niejednoznaczne.  Badania  kliniczne są konieczne dla ustalenia czy składniki pokarmowe wpływają na zdrowie. Dobrze  zaplanowane  badanie  kliniczne z wystarczającą liczbą zwierząt dla wartości statystycznych wykorzystuje akceptowane protokoły parametrów chorobowych. Badania kliniczne oceniające wpływ żywienia na zdrowie gruczołu mlekowego (np. infekcje wewnątrz gruczołu mlekowego, kliniczne mastitis, etc.) są bardzo ograniczone.

B-karoten i witamina A. Dwa badania  kliniczne  badające  efekt  witaminy A i (lub) B-karotenu na zdrowie gruczołu mlekowego krów mlecznych, zostały przeprowadzone na Uniwersytecie w Stanie Washington. W jednym z badań podawano krowom 53 000 IU suplementu  witaminy  A/dzień,  173 000  IU/dzień lub 53 000 IU/dzień plus 300 mg suplementu B-karotenu/dzień, poczynając od 3 tygodnia przed zasuszeniem i kontynuując przez cały okres zasuszenia (Dahlquist i Chew, 1985).
Krowy,   którym   podawano   witaminę A plus B-karoten wykazywały mniej infekcji podczas wczesnego okresu zasuszenia (27% wcześniej niezakażonych ćwiartek), niż krowy, u których stosowano inne leczenie (49% w leczeniu niską dawką witaminy A i 50% wysoką dawka witaminy A). W innym doświadczeniu stosowano tę samą terapię, ale suplementacja rozpoczęła się 3 tygodnie przed wycieleniem i kontynuowana była przez 10 tygodni laktacji (Chew i Johnston, 1985). Terapia z witaminą A i  B-karotenem zmniejszyły średnią liczbę komórek somatycznych w ciągu 2 do 8 tygodnia laktacji (85 000 komórek/ml w porównaniu z 225 000 i 125 000/ml w leczeniu niską i wysoką dawką witaminy A). Oldham i wsp. (1991) przeprowadzili badanie  przy  użyciu  podobnej  terapii (50 000  IU  supplementu  witaminy  A/ dzień, 170 000 IU/dzień i 50 000 IU/dzień plus 300 mg B-karotenu/dzień)

Brief Review of Clinical Data poczynając  2  tygodnie  przed  zasuszeniem  i  kontynuując  aż  do  6  tygodnia laktacji.  W  tym  badaniu  leczenie  nie wpływało  na  nowe  infekcje  w  okresie zasuszenia. (średnia = 11,3% ćwiartek), nowe infekcje przy wycieleniu (średnia = 6,4%), całkowita ilość nowych infekcji w trakcie doświadczenia (27,5%), i przypadki klinicznego mastitis (9,4% ćwiartek). Prawdopodobna przyczyna różnic pomiędzy   badaniami   w   Washington i  badaniami  Oldham  i  wsp.  jest  różnica w statusie witaminy A i B-karotenu u krów kontrolnych. Na początku doświadczenia Dahlquist i Chew (1985), średnie stężenie B-karotenu w osoczu wynosiło 2,5 mg/l, ale w badaniu Oldham i wsp. średnie stężenie wynosiło 10 mg/l. Jukola i wsp. (1996) sugerowało, że stężenia B-karotenu w osoczu powinno wynosić  >3 mg/l w celu optymalizacji zdrowia wymienia.

Selen i Witamina E. Smith i wsp. (1984) donosi, że krowy w okresie zasuszenia, które otrzymywały około 1000 IU suplementu witaminy E/dzień w okresie 60 dni i (lub) iniekcje z około 50 mg selenu, 21 dni przed spodziewanym wycieleniem, wykazywały mniej przypadków w klinicznego mastitis o skróconym czasie trwania w porównaniu z krowami, którym nie podawano witaminy E w paszy, ani iniekcji selenu.
Malbe i wsp. (1995) donosi, że suplementacja diety o bardzo niskiej zawartości selenu, z 0,2 ppm selenu pochodzącego z selenitu lub selenizowanych drożdży zmniejszało liczbę komórek somatycznych u krów mlecznych w laktacji. W badaniu z Nowej Zelandii (Wichtel i wsp., 1994) średnia ilość komórek somatycznych SCC w ciągu całej laktacji spadła lub miała tendencje spadkowe podczas suplementacji   6-12   mg   selenu/dzień, chociaż nie wykazano różnic w mastitis klinicznym pomiędzy rodzajami terapii. Erskine i wsp (1989) donosi, że podawanie 2 mg suplementu selenu/dzień, poczynając 3 miesiące przed wycieleniem i przez całą laktację, zmniejsza nasilenie i  czas  trwania  mastitis  wywoływanego  doświadczalnym  zakażaniem  krówEscherichia coli. Krowy kontrolne w tym badaniu  otrzymywały  paszę  o  zawartości  0,04  ppm  selenu.  W  podobnym badaniu Erskine i wsp (1990) nie wykazali  wpływu  suplementacji  selenu  na mastitis, kiedy krowy eksperymentalnie zarażano Gronkowcem złocistym. Weiss i wsp. (1997) donosi, że podawanie 1000 IU/dzień suplementu witaminy E w ciągu 60 dni okresu zasuszenia krowom o niskim poziomie selenu, zmniejszało mastitis kliniczne w ciągu pierwszego dnia laktacji  w  porównaniu  z  podawaniem 100 IU/dzień. W tym samym badaniu, podawanie 4000 IU suplementu witaminy E/dzień w ciągu ostatnich 14 dni okresu zasuszenia dalej osłabiało kliniczne mastitis i zmniejszało ilość nowych infekcji przy wycieleniu. Występowanie klinicznego mastitis w ciągu pierwszego tygodnia laktacji wynosiło 25,0, 16,7 i 3,6% ćwiartek u krów, którym podawano  100  IU/dzień,  1000  IU/dzień  lub 1000 IU/dzień w ciągu pierwszych 46 dni okresu  zasuszenia,  następnie  4000  IU/ dzień w ciągu ostatnich 14 dni okresu zasuszenia. Ważną cechą tego badania był fakt, że krowy karmiono dietą o niskiej zawartości selenu (0,1 ppm) oraz niskie stężenia selenu w osoczu (0,048 mg/l).

Miedź. Brak przeglądowych publikacji z badań klinicznych dotyczących wpływu  miedzi  na  zdrowotność  gruczołu mlekowego,  jednak  dostępne  są  dwa artykuły, które nie są przeglądowe. Harmon  i  Torre  (1994)  wykorzystywał jałówki, które nie dostawały suplementu miedzi od odsadzenia i podawał im dietę z zawartością 0 lub 20 ppm miedzi (z siarczanu miedzi) od 84 dnia przed before przez 105 dni laktacji. Podczas wycielenia jałówki karmione dietą suplementowaną miedzią wykazywały mniej zakażonych ćwiartek, niż zwierzęta nie suplementowane. Po zakażaniu toksyną E.coli krowy suplementowane miedzią wykazywały mniej objawów klinicznych i mniej zmienionych ćwiartek, niż nie suplementowane. Suplementacja nie miała wpływu na reakcję na zakażanie S. ureus.
Scaletti i wsp. (2000) podawał jałówkom dietę o całkowitej zawartości 7 ppm miedzi lub tę samą dietę plus 20 ppm suplementu miedzi (z siarczanu miedzi). Suplementacja miedzi zmniejszała nasilenie mastitis po eksperymentalnym zakażaniu E. coli.
Na podstawie stężenia miedzi w wątrobie, niesuplementowana grupa wykazywała niedobory miedzi.

Cynk. Dane kliniczne przeglądowe dotyczące wpływu cynku w diecie na zdrowie gruczołu mlekowego są także bardzo nieliczne. Kilka badań (szczególnie nie przeglądowych) badało wpływ suplementacji cynku z metioniny na liczbę komórek somatycznych.
Suplementacja  zwykle  wynosiła  około 360 mg cynku/dzień, a w większości badań diety badane i kontrolne nie były równe pod względem stężenia cynku (każdy wpływ mógł być spowodowany prze źródło lub ilość suplementowanego cynku). W większości badań suplementacja metioniny cynkowej statystycznie lub liczbowo zmniejszała ilość komórek somatycznych (patrz: przegląd według Kellogg, 1990). Jedynie jedno badanie dotyczące cynku, w którym mierzono częstotliwość występowania mastitis i ilość infekcji. Whitaker i wsp. (1997) porównywał wpływ  podawania  suplementu  cynku z mieszaniny proteinatu cynku (250 mg cynku/dzień) i cynku nieorganicznego (140 mg/dzień) lub ze źródeł nieorganicznych (390 mg cynku/dzień). Diety zawierały około 50 ppm całkowitego cynku (około 25 ppm suplementowanego i 25 ppm z podstawowej diety). Źródło cynku nie miało wpływu na ilość infekcji, nowe infekcje, mastitis kliniczne czy liczbę komórek somatycznych. Potrzeba więcej doświadczeń takich, jak Whitakera w celu ustalenia czy większy pobór cynku jest związany ze zdrowiem wymienia.

Mangan. Nie opublikowano badań klinicznych dotyczących wpływu manganu na zdrowie gruczołu mlekowego.

NRC (National Research Council) 2001 Zapotrzebowanie na Minerały Śladowe i Witaminy

W roku 2001 NRC ogłosiło najnowszą wersję Zapotrzebowań Żywieniowych u Krów Mlecznych. Dla niektórych składników śladowych wykorzystywano dane opisujące funkcje układu odpornościowego i zdrowie kliniczne gruczołu mlekowego dla ustalenia zapotrzebowania. Zapotrzebowanie na minerały śladowe i witaminy opublikowane w tej książce powinny być punktem początkowym przy formułowaniu diety. Żadne dostępne obecnie dane nie sugerują, że suplementacja    powyżej    zapotrzebowania NRC (2001) poprawi zdrowie gruczołu mlekowego, poza specyficznymi nielicznymi sytuacjami. Zapotrzebowanie według NRC przyjmuje, że biodostępność minerałów  i  witamin  jest  prawidłowa, ale jeśli konsumowana jest nadmierna ilość antagonistów, zapotrzebowania według NRC mogą nie być wystarczające. Na przykład, diety (lub woda pitna), które dostarczają nadmiar siarki i molibdenu zmniejszają dostępność miedzi i zapotrzebowanie według NRC, może być niewystarczające.
Zapotrzebowanie  na  minerały  według NRC wyrażone jest w miligramach każdego minerału, który musi być wchłonięty   każdego   dnia,   nie   w   postaci stężenia w diecie.  W  celu  zamiany  zapotrzebowania według NRC na stężenia w diecie należy znać pobór suchej masy i  współczynnik  wchłaniania  minerału. Pobór można mierzyć na fermie lub szacować przy użyciu równań. Współczynniki   średniego   wchłaniania dla   popularnych   źródeł   suplementowanych  minerałów  występują  w  NRC (2001). Dla witamin zalecenia NRC wyrażone są w IU suplementowanej witaminy potrzebnej na jednostkę masy ciała.

Witamina A. Nowe wydanie NRC zwiększyło zapotrzebowanie na witaminę A dla krów w okresie zasuszenia i laktacji do 110 IU/kg masy ciała (50 IU/lb). Na codzień, przeciętna krowa rasy Holstein w laktacji powinna spożyć około 72,000 IU suplementowanej witaminy A/dzień, a przeciętna krowa rasy Holstein w okresie  zasuszenia  powinna  spożyć  około 77,000 IU/dzień. Na podstawie danych klinicznych nie powinno się spodziewać poprawy zdrowia gruczołu mlekowego przy suplementacji wyższej niż te ilości.

B-karoten. NRC nie ustaliło zapotrzebowania na B-karoten. Na podstawie danych klinicznych, zdrowie gruczołu mlekowego może ulec poprawie dzięki suplementacji B-karotenu, jeśli krowy wykazują  niski  stan  B-karotenu.  Stężenia B-karotenu w paszy lub osoczu nie są zwykle mierzone w terenie, dlatego status B-karotenu jest zwykle nie znany. Koszt suplementacji 300 mg B-karotenu/ dzień jest znaczny i nie powinno to być rutynowe. Diety, które zawierają duże ilości siana mogą być ubogie w B-karoten i suplementacja może być pomocna. Diety oparte na dobrej jakości kiszonce lub świeżej zielonce prawdopodobnie dostarczają odpowiedniej ilości B-karotenu i suplementacja nie byłaby ekonomicznie uzasadniona.

Witamina  E.  Nowe  NRC,  na  podstawie danych klinicznych dotyczących zdrowia   gruczołu   mlekowego   znacznie zwiększono zapotrzebowanie na witaminę  E.  Nowe  zapotrzebowanie dla krowy w okresie zasuszenia wynosi 1,6 IU/kg masy ciała (0,7 IU/lb) i 0,8 IU/kg masy ciała (0,36 IU/lb) dla krowy w laktacji.  Jest to równe około 500 IU suplementowanej witaminy E/dzień dla krowy rasy Holstein w laktacji i 1000 IU/ dzień dla krowy rasy Holstein w okresie zasuszenia. Ponieważ świeża zielonka zawiera zwykle bardzo wysokie stężenia witaminy E, krowy, które spożywają znaczne ilości na pastwisku lub otrzymują zielonkę nie wymagają tak dużo suplementu witaminy E. NRC sugeruje, że krowy na pastwisku powinny być suplementowane   około   160   IU/dzień (w laktacji) lub 330 IU/dzień (w okresie zasuszenia). Ograniczone dane sugerują, że suplementacja witaminy E powyżej NRC może być konieczna w celu optymalizacji zdrowia gruczołu mlekowego, kiedy pierworódki wykazują marginalny do słabego statusu pod względem selenu.

Selen. Stężenie suplementowanego selenu w diecie dla krów regulowane jest przez  amerykańskie  FDA  na  poziomie 0,3 ppm, a nowy zestaw zapotrzebowania według NRC wynosi 0,3 ppm dla krów zasuszonych i w laktacji. Nie istnieją dane kliniczne sugerujące, że ponad 0,3 ppm suplementowanego selenu poprawi zdrowotność gruczołu mlekowego.

Miedź. Nowe zalecenia NRC zwiększyły zapotrzebowanie na miedź u krów w laktacji i w okresie zasuszenia. Biorąc pod uwagę normalną biodostępność i typowe składniki przeciętna krowa Holstein w  okresie  zasuszenia  powinna  spożyć 170 do 180 mg miedzi/dzień. Przeciętna krowa Holstein produkująca 50 lub 100 funtów mleka musi spożyć 225 mg lub 300 mg miedzi/dzień, odpowiednio.
Te zalecenia uwzględniają prawidłowe stężenie siarki i molibdenu w diecie. Kiedy dieta lub woda pitna zawierają nadmierne stężenia siarki i molibdenu, takie  zalecenia  odnośnie  molibdenu nie będą wystarczające. Dane kliniczne wykazujące pozytywną odpowiedź na suplementację miedzi w ilości 20 ppm (całkowita ilość miedzi w diecie wynosiła około 25 do 27 ppm), wykorzystywały diety kontrolne poniżej zapotrzebowania według NRC. Poprawa zdrowotności gruczołu mlekowego dzięki suplementacji miedzi będzie mniej prawdopodobna, jeśli krowy kontrolne otrzymywały miedź według zaleceń NRC. Odpowiednio do zapotrzebowania, miedź jest najbardziej toksycznym minerałem rutynowo suplementowanym (zalecane bezpieczne stężenie jest tylko cztery do pięciu razy wyższe od zapotrzebowania) powinno się unikać nadmiernej suplementacji miedzi.

Cynk. Biorąc pod uwagę normalną biodostępność i powszechne składniki, nowe zapotrzebowania na cynk według NRC wynoszą około 300 mg/dzień dla przeciętnej krowy rasy Holstein w okresie zasuszenia, około 900 mg/dzień dla krowy  produkującej  50  funtów  mleka i 1400 mg/dzień dla krowy produkującej 100 funtów mleka. Ponieważ brak badań klinicznych, nie wiadomo, czy te stężenia są wystarczające dla optymalnego zdrowia gruczołu mlekowego. Krowy mogą tolerować stosunkowo wysokie stężenia cynku w diecie (przynajmniej dziesięciokrotnie wyższe bez skutków ubocznych), jednak nadmierna suplementacja cynku może wywołać wtórny niedobór miedzi. Z powodu interakcji pomiędzy cynkiem i miedzią, ilość cynku w diecie nie powinna przekraczać pięciokrotnego stężenia miedzi w diecie.

Mangan. Nowe zapotrzebowanie na mangan  według  NRC  wynoszą  około 40, 280 i 350 mg/dzień u krowy w okresie zasuszenia, a u krowy produkującej 50 funtów mleka i krowy produkującej 100 funtów mleka, odpowiednio. Wartości te są znacznie niższe niż poprzednio rekomendowane. Brak jest danych dotyczących wpływu manganu na zdrowie gruczołu mlekowego. Mangan wykazuje wysoki czynnik bezpieczeństwa (około 50 razy więcej niż zapotrzebowanie).

Zalecenia dotyczące stężenia w diecie
Podejście wykorzystywane przez NRC dotyczące wyrażania zapotrzebowania albo w miligramach albo IU/dzień jest właściwe pod względem naukowym i dotyczy ważnych  źródeł  zmienności (tj.   zmienności   dotyczącej   pobierania i biodostępności). Jednak NRC powstało raczej w celu oceny właściwości odżywczych diety, a nie formułowania diety. Wartości NRC powinny być uznane za minimalne zapotrzebowanie nie obejmują granicy bezpieczeństwa. Z powodu zróżnicowanego poboru, środowiska oraz składu paszy powinno się tak formułować  dietę,  by  dostarczała  więcej niż zalecane ilości niektórych minerałów w celu zapewnienia, że wszystkie krowy spożyją właściwe ilości składników pokarmowych. Wskazówki w Tabeli 2 opierają się na zapotrzebowaniach według NRC plus pewne dostosowanie do spodziewanych wariacji.

Tabela 2. Sugerowane stężenia składników dietetycznych (na podstawie suchej masy)1


Nonlactating cows Krowa w laktacji (wydajność mleczna)
Zasuszona Pre-fresh Fresh cow 50 funtów 100 funtów
 

Est. intake, lbs/day

 

30

 

22

 

30

 

44

 

58

Witamina A, lU/funt) 3300 4500 3300 1850 1500
Witamina E, lU/funt

35

50

25 12 10
Selen, ppm

0.3

0.3

0.3 0.3 0.3
Miedź, ppm

20

20

15 – 20 15 – 20 15 – 20
Mangan, ppm 30 – 50 40 – 50 40 – 50 30 – 40 30 – 40
Cynk, ppm 40 – 6 50 – 70 60 – 80 50 – 70 60 – 80

1 Wartości w tabeli dotyczą krów rasy Holstein o średniej masie ciała w różnych fazach laktacji i ciąży. Krowy pre-fresh są w ostatnich 2 tygodniach ciąży. Fresh oznacza krowy w pierwszych 3 tygodniach laktacji.


Chew, B. P., and L. A. Johnston. 1985. Effects of supplemental vitamin A and B-carotene on mastitis in dairy cows. J. Dairy Sci. 68 (suppl. 1):191 (abstr.).
Dahlquist, S. P., and B. P. Chew. 1985. Effects of vitamin A and B-carotene on mastitis in dairy cows during the early dry period. J. Dairy Sci. 68 (suppl. 1):191 (abstr.).
Erskine, R. J., R. J. Eberhart, P. J. Grasso, and R. W. Scholz. 1989. Induction of Escherichia coli mastitis in cows fed selenium-deficient or selenium-supplemented diets. Amer J Vet Res 50:2093.
Erskine, R. J., R. J. Eberhart, and R. W. Scholz. 1990. Experimentally induced Staphylococcus aureus mastitis in selenium-deficient and selenium-supplemented dairy cows. J Amer Vet Med Assoc 51:1107-1111. Harmon, R. J., and P. M. Torre. 1994. Copper and zinc: do they influence mastitis? Pages 54-65 in Proc. National Mastitis Council. Orlando, FL.
Jukola, E., J. Hakkarainen, H. Saloniemi, and S. Sankari. 1996. Blood selenium, vitamin E, vitamin A, and B-carotene concentrations and udder health, fertility treatments and fertility. J. Dairy Sci. 79:838-845. Kellogg, D. W. 1990. Zinc methionine affects performance of lactating cows. Feedstuffs Aug 20, 1990 pg 15
Malbe, M., M. Klaassen, W. Fang, V. Myllys, M. Vikerpuur, K. Nyholm, W. Sankari, K. Suoranta, and M. Sandholm. 1995. Comparisons of selenite and selenium yeast feed supplements on Se-incorporation, mastitis, and leukocyte function in Se-deficient dairy cows. J. Vet. Med. (Ser. A) 42:111-121.
National Research Council. 2001. Nutrient Requirements of Dairy Cattle. Natl. Acad. Press, Washington DC.
Oldham, E. R., R. J. Eberhart, and L. D. Muller. 1991. Effects of supplemental vitamin A and B-carotene during the dry period and early lactation on udder health. J. Dairy Sci. 74:3775-3781.
Scaletti, R.W., D.S. Trammell, B.A. Smith, and R.J. Harmon. 2001. Role of dietary copper in altering response to intramammary E. coli challenge. Pages 29-33 in Proc. Int. Mastitis Symp., Natl. Mastitis Counc./Am. Assoc. Bovine Practitioners, Vancouver, BC, Canada.
Smith, K. L., J. H. Harrison, D. D. Hancock, D. A. Todhunter, and H. R. Conrad. 1984. Effect of vitamin E and selenium supplementation on incidence of clinical mastitis and duration of clinical symptoms. J. Dairy
Sci. 67:1293-1300.
Weiss, W. P., J. S. Hogan, D. A. Todhunter, and K. L. Smith. 1997. Effect of vitamin E supplementation in diets with a low concentration of selenium on mammary gland health of dairy cows. J. Dairy Sci. 80:1728-1737. Whitaker, D. A., H. F. Eayres, K. Aitchison, and J. M. Kelly. 1997. No effect of a dietary zinc proteinate on clinical mastitis, infection rate, recovery rate, and somatic cell count in dairy cows. Vet. J. 153:197-204. Wichtel, J. J., A. L. Craigie, H. Varela-Alvarez, and N. B. Williamson. 1994. The effect of intra-ruminal selenium pellets on growth rate, lactation, and reproductive efficiency in dairy cattle. New Zealand Vet J
42:205-210.